Skolioza a hormon wzrostu PDF Drukuj Email

Ten temat bardzo mnie nurtował, ponieważ w zależności od źródła podaje się, że skolioza dotyka od 41% do 80% osób z PWS. Temu zagadnieniu poświęcony został artykuł opublikowany w 2008 r. w Pediatrics pt. „Skolioza u pacjentów z zespołem Prader-Willi”. Przedstawiono tam wyniki badań przeprowadzonych na grupie 145 osób  z PWS między latami 1980 i 2006.

Pacjentów podzielono na 2 grupy: I obejmowała pacjentów u których stwierdzono skoliozę – 63 osoby (43.4%), II obejmowała pacjentów u których nie stwierdzono skoliozy – 82 osoby. Następnie obie grupy były analizowane pod kątem następujących czynników:

-          wiek,

-          płeć,

-          typ błędu genetycznego (delecja, disomia i inne),

-          BMI (wskaźnik masy ciała),

-          wiek rozpoczęcia chodzenia,

-          przyjmowanie hormonu wzrostu.

Wiek

Średni wiek dzieci w grupie dotkniętej skoliozą był wyższy od grupy wolnej od skoliozy (12.9 lat vs. 8.1 lat). Może to wynikać z tego, że częstotliwość skoliozy rośnie z wiekiem. Występowanie skoliozy w poszczególnych grupach wiekowych kształtowało się następująco:

Wiek

liczba dzieci w grupie wiekowej

liczba dzieci  u których stwierdzono skoliozę

% dzieci u których stwierdzono skoliozę

od 0 do 5 lat

36

7

19%

od 5 do 10 lat

43

12

28%

> 10 lat

66

44

67%

Płeć

Nie stwierdzono, aby płeć miała istotny wpływ na częstotliwość występowania skoliozy – chłopcy stanowili 43% dzieci w grupie dotkniętej skoliozą, a w grupie wolnej od skoliozy – 54%.

Typ błędu genetycznego

Jeżeli chodzi o typ błędu genetycznego, udział pacjentów z delecją jest większy w grupie dotkniętej skoliozą tj. 74% vs. 63% w grupie wolnej od skoliozy.

BMI

Wskaźniki BMI, po skorygowaniu o różnice wynikające z wieku poszczególnych grup, nie różniły się istotnie.

Wiek rozpoczęcia chodzenia

Ten parametr określa umownie stopień hipotonii i opóźnienia rozwojowego. Okazało się jednak, że w obu grupach dzieci zaczynały chodzić w zbliżonym momencie – średnio 25 miesięcy w grupie dotkniętej skoliozą i 24 miesięcy w grupie wolnej od skoliozy.

Przyjmowanie hormonu wzrostu

Okazało się, że w grupie osób ze skoliozą 60.3% było poddanych terapii hormonem wzrostu, a w grupie osób bez skoliozy 67.1% przyjmowało hormon wzrostu. Stąd wniosek, że hormon wzrostu nie wpływa bezpośrednio na wystąpienie skoliozy, chociaż uważa się, że może ją potęgować.

Źródło: Opracowanie na podstawie „Scoliosis in Patients with Prader-Willi Syndrome” Thierry Odent, Franck Accadbled. Georges Koureas, MAxime Cournot, Alexandre Moine, Gwenaelle Diene, Catherine Molinas, Graziella Pinto, Maithe Tauber, Bruno Gomes, Jerome Slaes de Gauzy and Christife Glorion; Pediatrics 2008; 122;e499-e503

Zaprezentowane informacje są tłumaczeniami wybranych kwestii dotyczących osób chorych na PWS znalezionych w Internecie lub zjazdach/ konferencjach dotyczących problematyki PWS. Kwestie te są przedstawione tylko i wyłącznie informacyjnie, nie są to opracowania badawcze lub medyczne i nie powinny być stosowane bez wcześniejsze konsultacji z lekarzem lub specjalistą w danej dziedzinie. Nie jesteśmy z zawodu lekarzami, ani biegłymi tłumaczami, w związku z czym nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne wynikające m.in. z uproszczenia informacji, braku wystarczającej wiedzy medycznej, pominięcia jakiejś informacji lub niepoprawnego jej przetłumaczenia.