Stymulacja


Neurorozwojowa koncepcja terapeutyczna wg Castillo Moralesa PDF Drukuj Email

[dodano 3.04.2013]

Neurorozwojowa koncepcja terapeutyczna wg Castillo Moralesa

Dlaczego terapia metodą Castillo Moralesa może pomóc dzieciom z PWS?

Terapia metodą Castillo Moralesa pomaga osiągnąć m.in.:

  1. Usprawnienie fizjologicznych funkcji pokarmowych takich jak ssanie, połykanie, żucie – dzieci z PWS zawsze mają początkowe problemy ze ssaniem, w związku z czym są karmione za pomocą sondy. Czasami wiotkość jest tak nasilona, że przez pierwsze miesiące życia dziecko wymaga alternatywnych metod karmienia.
  2. Domknięcie jamy ustnej – otwarta buzia to charakterystyczna cecha wszystkich dzieci z PWS.
  3. Poprawę artykulacji poprzez cofnięcie i podniesienie języka, a także normalizację napięcia mięśni języka, warg, podniebienia.
  4. Poprawę funkcji oddechowej – osoby z PWS mają często płytki i krótki oddech, ze względu na wiotkość mięśni oddechowych.
  5. Uzyskanie kontroli nad ruchami mięśni twarzy, pobudzenie ekspresji i mimiki twarzy – o dzieciach z PWS często mówi się, że mają twarz amimiczną.
  6. Zmniejszenie nadwrażliwości okolic twarzy i jamy ustnej – poprawa czucia powierzchniowego i głębokiego.
  7. Normalizację napięcia mięśni odpowiadających za prawidłową postawę i prawidłowy wzorzec ruchowy, poprawę kontroli i planowania ruchu, doskonalenie świadomości własnego ciała i poszczególnych jego części (rozwijanie schematu ciała).

 

Części koncepcji terapeutycznej:

  1. Neuromotoryczna terapia rozwoju – jej celem jest ograniczenie  wpływu na rozwój dziecka nieprawidłowych doświadczeń sensomotorycznych, aby uniknąć lub ograniczyć rozwój patologicznych lub nieprawidłowych wzorców postawy, ruchu lub zachowania w przyszłości. Celem terapii jest osiągnięcie prawidłowego wzorca ruchu i utrwalenie go, co w rezultacie pozwoli przybliżyć go do normy.
  2. Regulacyjna terapia ustno twarzową – dla pacjentów z zaburzeniami sensomotorycznymi w obrębie twarzy, jamy ustnej i gardła, szczególnie przeznaczona do leczenia zaburzeń ssania, połykania, żucia i mowy.
  3. Zaopatrzenie w specjalne płytki podniebienne, w zależności od potrzeb pacjenta, w połączeniu z regulacyjną terapią ustno- twarzową.

Założenia metody Castillo Moralesa

U podstaw terapii metodą Castillo Moralesa jest założenie, że kompleks ustno-twarzowy jest  powiązany z całym ciałem, tzn. zmiana postawy ciała wpływa na motorykę twarzy. Wynika to m.in. z połączenia czaszki z kręgosłupem, a także z połączenia żuchwy i kości gnykowej przez różne łańcuchy mięśniowe z obręczą barkową, a pośrednio z obręczą miednicy. Dlatego terapia ta współdziała z terapią ruchową całego ciała. Podczas samej terapii zwraca się baczną uwagę na ułożenie ciała, oparcie stóp na podłożu, żeby doprowadzić do wczesnej pionizacji. Terapia ta wspiera proces wyprostu, a także poruszania się. Zapobiega wtórnym patologiom poprzez wczesne oddziaływanie terapeutyczne. Wspomaga rozwój spostrzegania np. słyszenia, widzenia i czucia. Motywuje do samodzielności w jedzeniu, piciu, poruszaniu się oraz komunikowaniu się.

Oprócz powyższego założenia, metoda Castillo Moralesa bazuje na znajomości anatomii czynnościowej kompleksu ustno – twarzowego. Znając anatomię twarzy, a także funkcje poszczególnych mięśni i zależności między nimi, można oddziaływać na określone strefy motoryczne wywołując pożądaną odpowiedź mięśni.

Warto uświadomić sobie jak wiele różnych mięśni bierze udział w procesie mowy: mięśnie oddechowe i klatki piersiowej, mięśnie kontrolujące ustawienie głowy, mięśnie twarzy i jamy ustnej.

Na czym polega terapia metodą Castillo-Moralesa?

Terapia składa się między innymi z następujących elementów:

  • Ćwiczenia modelujące tj. ćwiczenia przygotowujące grupy mięśni ciała do stymulacji.
  • Ćwiczenia stymulujące strefy neuromotoryczne ciała w celu uaktywnienia mięśni np. mimicznych, ruchów związanych z procesem ssania , połykania, żucia oraz artykulacji, domykania jamy ustnej, podnoszenia i cofania języka.
  • Ćwiczenia wewnątrz jamy ustnej w celu normalizowania zaburzonego napięcia mięśniowego języka, podniebienia, policzków. Ćwiczenia mają na celu obniżenie odruchu wymiotnego, cofnięcie i podniesienie języka, aktywacji bocznych ruchów języka.
  • Ćwiczenia doskonalenia połykania oraz kontroli ślinienia się.

Techniki terapeutyczne stosowane w terapii to dotyk, rozciąganie, ucisk, głaskanie i wibrację. Przerywana wibracja podwyższa napięcie mięśniowe. Ćwiczenia poszczególnych partii mięśni wykonuje się w ściśle określonej kolejności.

Dyplomowani terapeuci metody Castillo Moralesa są to jedyne osoby w Polsce upoważnione (posiadające Certyfikat zatwierdzony przez niemieckie Stowarzyszenie Castillo Moralesa) do prowadzenia terapii wg. koncepcji R. Castillo Moralesa. Listę tych terapeutów można odszukać na stronie Stowarzyszenia Terapeutów Metody Castillo Moralesa www.castillomorales.pl

W wyniku systematycznej i długotrwałej terapii następuje poprawa poszczególnych funkcji.

__________________________

Opracowanie własne na podstawie poniżej wymienionych źródeł. Konsultacja merytoryczna: mgr Katarzyna Jarzębska, neurologopeda, pedagog specjalny, dyplomowany terapeuta metody Castillo Moralesa. Artykuł został również opublikowany na stronie Polskiego Stowarzyszenia Pomocy Osobom z Zespołem Pradera-Williego, którego jesteśmy członkami i w którym jesteśmy m.in. zaangażowaniu w prowadzenie oficjalnej strony.

Źródło:

  1. „Ustno-twarzowa terapia regulacyjna (Uttr) według koncepcji Castillo-Moralesa u pacjentów z zespołem Downa” Agnieszka Nęcka, Anna Regner, Teresa Matthews-Brzozowska
  2. „Neurofizjologiczne metody usprawniania dzieci z zaburzeniami rozwoju”. Red. Sadowska Ludwika, AWF Wrocław, 2004.
  3. „Rola neurorozwojowej metody Castillo Moralesa w postępowaniu terapeutycznym i wczesnej stymulacji dzieci z grupy wysokiego ryzyka”. Teresa Kaczan, Impuls Kraków, 2006.
  4. „Dziecko z zaburzeniami rozwojowymi”, Beata Cytowska, Barbara Winczura, Impuls Kraków 2006
  5. „Ustno-twarzowa terapia regulacyjna” Rodolfo Castillo Morales, książka napisana przy współpracy Juana Jese Brondo i Barbary Haberstock, Fundacja „Promyk Słońca”, Wrocław, 2009.
  6. http://www.castillomorales.pl/ Stowarzyszenie Terapeutów Metody Castillo Moralesa

Zaprezentowane informacje są tłumaczeniami wybranych kwestii dotyczących osób chorych na PWS znalezionych w Internecie lub zjazdach/ konferencjach dotyczących problematyki PWS. Kwestie te są przedstawione tylko i wyłącznie informacyjnie, nie są to opracowania badawcze lub medyczne i nie powinny być stosowane bez wcześniejsze konsultacji z lekarzem lub specjalistą w danej dziedzinie. Nie jesteśmy z zawodu lekarzami, ani biegłymi tłumaczami, w związku z czym nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne wynikające m.in. z uproszczenia informacji, braku wystarczającej wiedzy medycznej, pominięcia jakiejś informacji lub niepoprawnego jej przetłumaczenia lub interpretacji.

następna »

 
Neuroplastyczność mózgu PDF Drukuj Email

[Dodane 22. 05.2012]

Na podstawie wykładu lek. med. Renaty Mozrzymas "Wysiłek fizyczny a wysiłek intelektualny. Czy istnieją metody poprawiające sprawność umysłu"

W ostatnim czasie przeprowadzono wiele badań na temat neuroplastyczności mózgu. Jest to generalnie zdolność komórek nerwowych mózgu do regeneracji i tworzenia nowych sieci połączeń z innymi neuronami. Termin ten powstał w wyniku nowych odkryć w dziedzinie neurobiologii i obalił przekonanie, iż komórki nerwowe nie podlegają regeneracji, raz utrwalone sieci połączeń nie ulegają zmianie, a po osiągnięciu swoistej "dojrzałości" komórka nerwowa może jedynie trwać w tym niezmiennym stanie bądź obumrzeć. W ramach badań stwierdzono, że neurogeneza, czyli proces powstawania nowych komórek nerwowych odbywa się nie tylko w okresie pre- i postnatalnym, ale w ciągu całego życia, choć nie jest tak intensywna jak na początku. W konsekwencji odpowiednia stymulacja mózgu może usprawnić rozmaite umiejętności poznawcze, takie jak myślenie, pamięć czy koncentracja i jest to rzecz b. istotna również w przypadku osób chorych na PWS.

Najprostszym, możliwym sposobem stymulacji mózgu są różnego rodzaju gry, dostępne w Internecie. Rozwijają one szereg procesów poznawczych, przy czym każda gra skoncentrowana jest na różnych umiejętnościach, takich jak: pamięć wizualna i przestrzenna, widzenie peryferyjne, koncentracja, szybkie reagowanie i przetwarzanie informacji, koordynacja między okiem i ręką. Przykładową stroną, na której można znaleźć gry, jest np. strona www.lumosity.com (niestety na razie tylko po angielsku). Wpisując w google.pl hasło neuroplastyczność gry znajdziemy jednak odnośniki do wielu stron, także polskich. Patrząc na rozwój tych stron trzeba mieć nadzieję, iż w niedalekiej przyszłości pojawią się strony pozwalające stymulować rozwój mózgu pod kątem problemów z jakimi borykają się osoby chore na PWS

Źródło: Opracowanie własne na podstawie wykładu przeprowadzonego w ramach zjazdu polskiego stowarzyszenia osób chorych na PWS w Poznaniu w dniach 11 -12.05.2012 przez lek. med. Renaty Mozrzymas "Wysiłek fizyczny a wysiłek intelektualny. Czy istnieją metody poprawiające sprawność umysłu" oraz informacji znalezionych w Internecie.

Zaprezentowane informacje są tłumaczeniami wybranych kwestii dotyczących osób chorych na PWS znalezionych w Internecie lub zjazdach/ konferencjach dotyczących problematyki PWS. Kwestie te są przedstawione tylko i wyłącznie informacyjnie, nie są to opracowania badawcze lub medyczne i nie powinny być stosowane bez wcześniejsze konsultacji z lekarzem lub specjalistą w danej dziedzinie. Nie jesteśmy z zawodu lekarzami, ani biegłymi tłumaczami, w związku z czym nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne wynikające m.in. z uproszczenia informacji, braku wystarczającej wiedzy medycznej, pominięcia jakiejś informacji lub niepoprawnego jej przetłumaczenia lub zinterpretowania.

 
Neurofeedback PDF Drukuj Email

[Dodane 22.06.2011]

Szukając informacji na ten temat natknęłam się na niezwykle pozytywne relacje osób, które poddały się terapii metodą neurofeedback (inaczej EEG biefeedback). Dla mnie fascynujący jest sam fakt, że możemy sami świadomie wpływać na pracę naszego mózgu. Osiągnięcia terapeutyczne metodą neurofeedback wydają się być bardzo obiecujące, jednak nie wiem czy w przypadku PWS można liczyć na skuteczność taką, jak w przypadku innych pacjentów. Opierając się jednak na relacjach rodziców innych dzieci z PWS, przynajmniej w niektórych aspektach rezultaty były bardzo wyraźne. Według mnie trzeba próbować wszelkich dostępnych środków, którego mogą przynieść poprawę, dlatego uznałam, że warto napisać parę słów na temat neurofeedbck.

Neurofeedback jest metodą terapeutyczną, która umożliwia wpływanie na wzorce fal mózgowych w naszym mózgu. Kiedy mózg nie funkcjonuje prawidłowo, często obraz fal w badaniu EEG jest zaburzony. Okazuje się jednak, że możemy zmieniać nieprawidłowy rozkład fal mózgowych. Tak jak zmuszamy ciało do wysiłku podczas ćwiczeń fizycznych, możemy zmusić do aktywności nasz mózg i przez to sprawić by funkcjonował lepiej.

Żeby wprowadzić w temat – w zależności od aktywności, którą aktualnie wykonuje nasz umysł, zmienia się obraz fal mózgowych. Co więcej, jesteśmy w stanie te fale na bieżąco rejestrować za pomocą badania EEG. Poszczególne fale różnią się zarówno częstotliwością, jak i amplitudą. Na przykład fale beta (szybkie) występują w stanie wytężonego wysiłku umysłowego, fale alfa w stanie relaksu i odprężenia, fale theta (wolne) podczas marzeń na jawie i w stanach półsnu, a fale delta (bardzo wolne) w stanie głębokiego snu lub medytacji.

Zaburzony obraz fal mózgowych stwierdzono w przypadku wielu dusfunkcji mózgu natury emocjonalnej, psychicznej czy neurologicznej. Na przykład u osób chorych na depresję badania mózgu pokazały, że bardziej aktywne są obszary, które odpowiadają za negatywne postrzeganie świata oraz wycofywanie się z aktywności. Znikomą aktywność wykazują natomiast rejony odpowiedzialne za pozytywne emocje.  Z kolei dzieci z ADHD  mają podwyższone potencjały fal wolnych – theta w stosunku do beta, skąd wynika nadpobudliwość, problemy z koncentracją lub kontrolowaniem emocji.

Celem treningów neurofeedback jest osiągnięcie optymalnej pracy mózgu, tzn. aby przy jednoczesnej relaksacji posiadać umiejętność pełnej koncentracji. Poprzez treningi pacjent uczy się panować nad poszczególnymi funkcjami organizmu kierowanymi przez autonomiczny układ nerwowy.

To, co przemawia za metodą neurofeedback jest zupełna nieinwazyjność jej stosowania. Zadaniem terapeuty podczas treningu jest stymulacja nowych, korzystnych wzorców fal (których jest za mało) w mózgu pacjenta lub wyhamowanie tych niewłaściwych, w zależności od potrzeby. Ważne jest, aby pacjent zrozumiał zależność między tym, co dzieje się w jego mózgu i tym, co jest rejestrowane na obrazie EEG. Z pomocą terapeuty uczy się nastęnie świadomie kierować i kontrolować pracę swojego mózgu. Technicznie rzecz ujmując, pacjent ogląda grę komputerową, która jest wizualizacją jego fal mózgowych. Używając wylącznie swoich myśli jest w stanie wpływać na przebieg gry.

Zgodnie z ofertą dostępną na stronach pracowni wykonujących treningi EEG biofeedback, może on pomóc poprawić jakość snu, podwyższyć poziom samooceny, zwalczyć stany niepokoju, stres, przygnębienie, migrenę lub chroniczny ból. Ponadto, jak wyczytałam na stronach promujących gabinety biofeedbacku, może on pomóc kierować emocjami. Mózg ma swój udział w naszych stanach odczuwania i reagowania. Jeśli emocje wydobywają się spod kontroli, można nad tym poćwiczyć. Jeśli brakuje nam emocji – np. w przypadku braku empatii – to także podlega ćwiczeniom.

Z punktu widzenia PWS, okazuje się, że niektóre schorzenia towarzyszące zespołowi, dają się leczyć za pomocą neurofeedback.  Nie dotarłam do żadnych badań nt. skuteczności trenigów w przypadku osób z PWS. Z relacji innych rodziców (również na forum stowarzyszenie na rzecz osób z zespołem Praedr-Willi) wynika, że terapia jest pomocna, przynajmniej w niektórych apektach. Myślę jednak, że warto wiedzieć o możliwości terapii metodą neurofeedback w następujacych obszarach:

Problemy z mową – na poprawę artykulacji wpływa działanie neurofeedback  na ośrodek Broki (obszar w mózgu odpowiedzialny za generowanie mowy). Jeśli problem z mową wynika z problemów w rozwoju, można spodziewać się poprawy funkcjonalnej.

Zaburzenia zachowania – agresja – dzięki neurofeedback pacjent uczy się kontrolować złość, chociaż sama skłonność do niej w nim pozostaje. Przed terapią złość wydaje się najlepszą reakcją na zaistniałe okoliczności. Po treningach okazuje się, że wybuch złości „nie pasuje” do okoliczności. Nasze postrzeganie nas samych, innych ludzi, jak i samej sytuacji rozszerza się i złość traci swoją „słuszność”.

Trudności w nauce – trening neurofeedback może okazać się pomocny również w przypadku specyficznych trudności w nauce w takich obszarach jak arytmetyka, geometria przestrzenna czy ekspresja słowna. Dzięki temu, że wiadomo gdzie dokładnie są zlokaliowane w mózgu interesujące nas funkcje, można zadziałać  na te lokalizacje bezpośrednio za pomocą neurofeedback. Dla przykładu – poprawa myślenia przestrzennego wymaga oddziaływania na prawą półkulę, za dysleksję odpowiedzialna jest półkula lewa, a ośrodki odpowiedzialne za artykulację są zlokalizowane w części czołowej.

Problemy z pamięcią – trening neurofeedback poprawia szybkość zapamiętywania, uczenia się. Przyswajanie materiału odbywa się szybciej i dłużej pozostaje w pamięci.

Poza tym neurofeedback może okazać się pomocny na kłopoty ze snem, w tym zarówno bezsenność (nadmierne wzbudzenie) jak i zbyt długi sen lub niespokojny (zbyt małe wzbudzenie), a także na obsesje i natrętne myśli.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie informacji znalezionych w Internecie.

Zaprezentowane informacje są tłumaczeniami wybranych kwestii dotyczących osób chorych na PWS znalezionych w Internecie lub zjazdach/ konferencjach dotyczących problematyki PWS. Kwestie te są przedstawione tylko i wyłącznie informacyjnie, nie są to opracowania badawcze lub medyczne i nie powinny być stosowane bez wcześniejsze konsultacji z lekarzem lub specjalistą w danej dziedzinie. Nie jesteśmy z zawodu lekarzami, ani biegłymi tłumaczami, w związku z czym nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne wynikające m.in. z uproszczenia informacji, braku wystarczającej wiedzy medycznej, pominięcia jakiejś informacji lub niepoprawnego jej przetłumaczenia lub zinterpretowania.

 
Zabawy wspomagające umiejętności komunikacji PDF Drukuj Email

[Dodane 06.06.2011]

W załączeniu zabawy jakie możecie wykorzystać bawiąc się z dzieckiem, które wspomagają umiejętność komunikacji i są bardzo ważne z punktu widzenia rozwoju mowy:

  • Przybliżanie i oddalanie naszej twarzy do / od dziecka
  • Śledzenie wzrokiem za pomocą zabaw z latarką - podświetlanie zabawek, wędrowanie światłem itd.
  • Zabawa mimiką, np. jak dziecko się śmieje, to wtedy robimy groźną minę
  • Zabawa modulacją głosu, zmiana tonu głosu co 10 sekund
  • Zmieniamy barwę głosu ruszając przedmiotem, na który patrzy dziecko (np. pomponem) – im wyżej przedmiot, tym wyższy głos (a, o, u)
  • Mówimy powoli, akcentując głoski, powtarzamy, dajemy dziecku czas na „odpowiedź”
  • Mówimy przez tubę, opowiadamy w ten sposób bajki
  • Mówiąc do dziecka, przykładajmy jego rączki do naszych ust, aby mogło „poczuć” dźwięki
  • Wykorzystujemy ręce dziecka do gestykulowania
  • Bawimy się głoskami ruszając rękami dookoła (uuuu) i do środka (aaaa)
  • Wydawanie dźwięków z boku, z ukrycia, np. chowamy się za poduszką i mówimy agggggg
  • Odgrywanie scen z pluszakami
  • Zostawiamy dziecko przed lustrem, aby mogło się uczyć naśladowania
  • Zabawy przezroczystą butelką wypełnioną np. grochem, tak, aby dziecko widziało jak się przesypuje
  • Zabawa tęczową sprężyną – bawimy się głosem jednocześnie rozciągając i zwężając sprężynę
  • Śpiewamy / odtwarzamy dziecku piosenki dla 3-latków, które coś opisują;
  • Odtwarzamy nagrane odgłosy otoczenia
  • Puszczanie baniek mydlanych
  • Dmuchanie w gwizdek/

Źródło: Opracowanie własne na podstawie informacji znalezionych w Internecie.

Zaprezentowane informacje są tłumaczeniami wybranych kwestii dotyczących osób chorych na PWS znalezionych w Internecie lub zjazdach/ konferencjach dotyczących problematyki PWS. Kwestie te są przedstawione tylko i wyłącznie informacyjnie, nie są to opracowania badawcze lub medyczne i nie powinny być stosowane bez wcześniejsze konsultacji z lekarzem lub specjalistą w danej dziedzinie. Nie jesteśmy z zawodu lekarzami, ani biegłymi tłumaczami, w związku z czym nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne wynikające m.in. z uproszczenia informacji, braku wystarczającej wiedzy medycznej, pominięcia jakiejś informacji lub niepoprawnego jej przetłumaczenia lub zinterpretowania.

 
Mała motoryka PDF Drukuj Email

[Dodane 16.06.2011]

Ręce, a przede wszystkim dłonie, są w szczególny sposób skomunikowane z naszym mózgiem. Wynika to z tego, że obszar kory mózgowej odpowiedzialny za ruchy ręki, zajmuje nieporównywalnie dużo miejsca w stosunku do innych części ciała.  Ponadto poprzez stymulację dłoni, pobudzamy pośrednio ośrodek w mózgu odpowiedzialny za mowę. Dlatego u dzieci z PWS, które są narażone  na zaburzenia mowy w związku z wiotkością należy w sposób szczególny zadbać o sprawność dłoni .

Poniżej lista wskazówek/ podpowiedzi, które można wykorzystać w stymulacji rąk  i dłoni, nauce chwytania jak i poznawania świata poprzez dotyk:

  • Do nauki chwytania najlepsze są grzechotki stosunkowo małe i lekkie, o wąskim uchwycie (większość dzieci z PWS ma bardzo małe dłonie) lub twój palec Uśmiech,
  • Wieszaj nad dzieckiem zabawki wydające dźwięki, grzechocące, szeleszczące, z dużą ilością wypustek, łatwe do chwytania
  • Zabawka typu wańka – wstańka to świetna interakcja (odpowiada ruchem na ruch dziecka) i dodatkowo wydaje dźwięk
  • Kolejną prostą zabawką są pompony z włóczki zrobione samemu, które przykuwają uwagę dziecka, mają ciekawą teksturę, są lekkie i można je zawiesić nad dzieckiem
  • Baw się z dzieckiem jego dłońmi, lekko je ściskając, pocierając, wykonuj nimi ruchy w pionie, poziomie oraz przekraczając linię środka,
  • Pozwól dziecku dotykać materiały / przedmioty o różnych fakturach, np.: folia, gąbka do kąpieli, chusteczka higieniczna,
  • Codzienna pielęgnacja w tym kąpiel i zmiana pieluszek do również dobry moment do zabawy, proponuj dziecku grzechotki do rączki np. w trakcie zmiany pieluszki lub np. gąbkę w trakcie kąpieli
  • Moment przebierania to również chwila kiedy można poćwiczyć ręce i dłonie
  • Zachęcaj dziecko do dotykania twojej i swojej twarzy,
  • Całuj paluszki wyciągnięte w kierunku twojej twarzy, jest to zarazem zachęta do dalszej zabawy
  • Po kąpieli, przy okazji nawilżania skóry dziecka, masuj / uciskaj jego ręce i dłonie od wewnętrznej strony.
  • Aby zachęcić dziecko do sięgania obiema rękami nałóż okulary przeciwsłoneczne, aby dziecko chciało ci je zdjąć
  • Jeśli włożysz sobie wystający przedmiot do ust, dziecko zechce po niego sięgnąć i go zabrać
  • Zachęcaj dziecko do celowego wypuszczania przedmiotów z dłoni – np. podczas kąpieli upuszczaj przedmioty do wody z wysokości
  • Aby zachęcić dziecko do sięgania jedną ręką używaj małych zabawek, po duże zabawki dziecko wyciągnie obie ręce
  • Aby sprowokować ruchy nadgarstków, zakładaj dziecku grzechotkę z opaską na rękę
  • Pozwól dziecku zanurzyć paluszek w substancji o półpłynnej konsystencji (może to być pasta do zębów albo przetarta marchewka) i pozwól mu nim „malować”
  • Przed kąpielą używaj do masażu specjalnej delikatnej szczoteczki.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie informacji znalezionych w Internecie.

Zaprezentowane informacje są tłumaczeniami wybranych kwestii dotyczących osób chorych na PWS znalezionych w Internecie lub zjazdach/ konferencjach dotyczących problematyki PWS. Kwestie te są przedstawione tylko i wyłącznie informacyjnie, nie są to opracowania badawcze lub medyczne i nie powinny być stosowane bez wcześniejsze konsultacji z lekarzem lub specjalistą w danej dziedzinie. Nie jesteśmy z zawodu lekarzami, ani biegłymi tłumaczami, w związku z czym nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne wynikające m.in. z uproszczenia informacji, braku wystarczającej wiedzy medycznej, pominięcia jakiejś informacji lub niepoprawnego jej przetłumaczenia lub zinterpretowania.

 
Stymulacja nóg, stóp i rąk PDF Drukuj Email

[Dodane 06.06.2011]

Oto nasze propozycje stymulacji naszej małej pociechy w zakresie nóg i stóp

  • Zakładajmy dziecku grzechotki na ręce i nogi.
  • Wieszajmy hałasujące przedmioty na wysokości nóg.
  • Stawiamy wańkę – wstańkę z boku oraz w nogach do kopania.
  • Masuj ręce od ramion do dłoni, a następnie wnętrze dłoni i każdy paluszek osobno.
  • Masuj nogi dziecka w kierunku stopy, a następnie ściskaj każdy paluszek stopy osobno.
  • Do zabawy tuba z ryżem lub kaszą, np. pojemnik po wapnie, dokleić paski biało – czarne.
  • Duże pompony zrobione własnoręcznie z włóczki – połaskotać – oddalić – zbliżyć, ale powoli.
  • Butelka z grochem w nogach.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie informacji znalezionych w Internecie.

Zaprezentowane informacje są tłumaczeniami wybranych kwestii dotyczących osób chorych na PWS znalezionych w Internecie lub zjazdach/ konferencjach dotyczących problematyki PWS. Kwestie te są przedstawione tylko i wyłącznie informacyjnie, nie są to opracowania badawcze lub medyczne i nie powinny być stosowane bez wcześniejsze konsultacji z lekarzem lub specjalistą w danej dziedzinie. Nie jesteśmy z zawodu lekarzami, ani biegłymi tłumaczami, w związku z czym nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne wynikające m.in. z uproszczenia informacji, braku wystarczającej wiedzy medycznej, pominięcia jakiejś informacji lub niepoprawnego jej przetłumaczenia lub zinterpretowania.

 
Stymulacja ruchowa PDF Drukuj Email

[Dodane 22.06.2011]

W przypadku naszych dzieci, ze względu na ogólną wiotkość, słabe napięcie mięśni i szybkie męczenie się proces poznawania najbliższego otoczenia i ‘badania’ napotkanych przedmiotów jest bardzo utrudniony i ograniczony. W związku z tym maluchowi trzeba pomagać. Bardzo ważne jest, aby dziecko nie leżało nieruchomo. Dlatego wszelka stymulacja ruchowa, każdy sprowokowany samodzielny ruch dziecka jest bezcenny. Prowokować można dowolnie, poniżej kilka pomysłów:

  • Zabawy wymagające od dziecka kombinowania, np. kładziemy przedmiot trochę dalej od niego, ale w jego zasięgu, tak aby próbowało po to sięgnąć.
  • Niezwykle stymulująca do zabawy jest szeleszcząca folia aluminiowa. Wkładajmy więc dziecku taką folię pod pieluchę, kocyk, do rękawa itd., a z pewnością nie będzie leżało spokojnie. Wszelkie przeszkadzające dziecku materiały, przedmioty, włożone tak, aby mu było niewygodnie, prowokują je do ruchu.
  • Wszelkie rymowanki, wyliczanki, zabawy oparte na dotyku, np. „Idzie rak nieborak, jak uszczypnie, będzie znak”, „Pisze pani na maszynie” itd. Dotyk sprzyja nawiązaniu kontaktu z dzieckiem i wywołuje jego spontaniczne ruchy.
  • Nic tak nie mobilizuje naszego dziecka, jak zasłanianie jego oczu ręką (w linii środka).
  • Spróbujmy skrępować dziecko kocykiem – wówczas dziecko powinno się aktywizować chcąc się uwolnić.
  • Leżenie na brzuchu ma zachęcić dziecko do ruchu. Pozwólmy dziecku odpychać stopy od naszych dłoni.
  • W wanience: nóżki przysunąć do krawędzi, aby spróbowało się odepchnąć.
  • Zachęcajmy dziecko do obracania się; przy obrotach wodzimy naszą głowę na boki w kierunku obrotu. Można też ćwiczyć obroty trzymając dziecko na kolanach lub kocyku.  Obracamy dziecko na boki przez podnoszenie kocyka raz z jednej raz z drugiej strony (biodro – bark naprzemiennie).
  • Zabawy w kocyku: np. zawijanie, ciągnięcie po przekątnej (jak prostowanie pościeli), na plecach i na brzuchu.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie informacji znalezionych w Internecie.

Zaprezentowane informacje są tłumaczeniami wybranych kwestii dotyczących osób chorych na PWS znalezionych w Internecie lub zjazdach/ konferencjach dotyczących problematyki PWS. Kwestie te są przedstawione tylko i wyłącznie informacyjnie, nie są to opracowania badawcze lub medyczne i nie powinny być stosowane bez wcześniejsze konsultacji z lekarzem lub specjalistą w danej dziedzinie. Nie jesteśmy z zawodu lekarzami, ani biegłymi tłumaczami, w związku z czym nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne wynikające m.in. z uproszczenia informacji, braku wystarczającej wiedzy medycznej, pominięcia jakiejś informacji lub niepoprawnego jej przetłumaczenia lub zinterpretowania.